- (( حالت چطور است ؟ ))

اما کسی یک بار از من نپرسید :

- (( بالت ...

                                                                        دکتر قیصر امین پور

گفتمش :عالی است

                        مثل حال گل

حال گل در چنگ چنگیز مغول ! 

                                                           دکتر قیصر امین پور

این جناب حافظ هم یک چیزی گفته ولی اجرا کردن این حرف بسیار سخت می نماید ولی به قول یارو اگه بشه چی می شه

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم          بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم 
الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد          مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم 
جهان پیر است و بی‌بنیاد از این فرهادکش فریاد   که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم 
ز تاب آتش دوری شدم غرق عرق چون گل        بیار ای باد شبگیری نسیمی زان عرق چینم 
جهان فانی و باقی فدای شاهد و ساقی           که سلطانی عالم را طفیل عشق می‌بینم 
اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست   حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزینم 
صباح الخیر زد بلبل کجایی ساقیا برخیز            که غوغا می‌کند در سر خیال خواب دوشینم 
شب رحلت هم از بستر روم در قصر حورالعین    اگر در وقت جان دادن تو باشی شمع بالینم 
حدیث آرزومندی که در این نامه ثبت افتاد         همانا بی‌غلط باشد که حافظ داد تلقینم  
                                                                     

                                                                          یکی از شاهکارهای جناب حافظ

شنبه ۲۷/ ۳/۸۵ ساعت ۴:۳۰

تهران - راه آهن - سفره خانه سنتی آذری

بازی ایران - پرتغال

و مردمی که به دنبال بهانه ای بودند تا حداقل ساعتی را شاد باشند .

جمله قصار بغل دستی ما : این حسین کعبی حقشه ببرنش تیم ملی !!!!!!

اما پیروزی هیچ وقت نصیب آدمهای ترسو نمی شود . درست است که بازیکنان از جان مایه گذاشتند ولی با یک مربی ترسو هیچ گاه پیروز نخواهیم شد .

و ماشینهایی که در پارکینگ ماندند!

به هر حال این همه جمعیت بدون سرو صدا خارج شدند  و بدون اینکه حتی بتوانند با این چیزهای کوچک ساعتی را خوش باشند .

پ. ن : حالا دیگه با خیال راحت می توانیم به آرژانتین مان بپردازیم .

بگذار تا شیطنت عشق چشمان تو را بر عریانی خویش بگشاید. هرچند آن بجز معنی رنج و پریشانی نباشد. اما کوری را هرگز بخاطر آرامش تحمل مکن!

امروز سالروز شهادت استادي است كه چيزهايي زيادي از او آموخته ام .

 مي خواستم كمي در باره او بنويسم اما ديدم نوشته در مورد او زياد است و فقط اي كاش به جاي اين همه نوشتن و خواندن كمي بر روي حرفهاي دكتر فكر مي كرديم . بسيار ديده ام دوستاني را كه زياد از دكتر دم مي زنند اما در عمل و رفتارشان هيچ از گفته هاي ايشان نمي بينم . بسيارشنيده ام كه حرفهاي دكتر را در معناي متضادش در جايي به كار برده اند . كاش به جاي اين همه حرف كمي و فقط كمي فكر مي كرديم به حرفهاي دكتر .

مي خواستم چيزي از نوشته هايش را اينجا بگذارم اما هر چه فكر كردم نمي توانستم انتخاب كنم . در ميان كاغذ هايم چشمم خورد به يكي دو نوشته اي كه زماني دوستي جایی آنها را نوشته بود و من از روی آنها یادداشت برداشته بودم . فكر مي كنم مال حدود يك سال پيش باشد . و حالا بعد از گذشتن آنروزها كه مي خوانمش نمي دانم كه آن دوست هنوز هم به اين نوشته هاي دكتر اعتقاد دارد يا نه . يا اصلا آنروزي كه اينها را نوشته به آنها فكر كرده يا نه .

دكتر هنوز هم با اين همه حرفي كه از او هست  مظلوم است .

واي كه چقدر نمي فهمند ! چقدر ! خدايا چه چيزها كه در سايه اين حرف او هست و كنار هم ايستاده اند واو نمي بيند ! دلم مي خواهد شانه هايش را محكم بگيرم وبا همه قدرتم وحشيانه تكان دهم و بر سرش فرياد بكشم كه بفهم ! مي ترسم كه برايش توضيح دهم كه چه چيزها هست در همين حرفي كه هميشه تكرار مي كني و نمي فهمي ! مي ترسم توضيح دهم كه از كثرت نفهمي خودش گريه اش بگيرد ! دوست ندارم او از آدمهايي باشد كه نياز به توضيح دارند ، اتهام بي رحمانه اي است ، هرگز چنين دشنامي ه او نخواهم داد ! اگر هم نفهمد برايش توضيح نخواهم داد ، نفهمي بهتر است از جزوه نويسي و فهماندن ! من توضيح نمي دهم . هر وقت نفهميد به جاي اينكه بيشتر برايش توضيح بدهم فقط كافي است به سادگي بگويم ، شما نمي فهميد ، همين ! بي درنگ خواهد فهميد . تنها همين توضيح برايش كافي است كه هر گونه ابهامي ، كنايه اي ، رمزي و اصطلاحي را خوب دريابد . شما نمي فهميد ، شما نمي فهميد از هزار سطر توضيح و مثال و شاهد و تكرار برايش قوي تر است . اين را تجربه كرده ام .

ودر جای دیگری می گوید :

باز هم مثل هميشه هر چي خال پايييه افتاده دست ما و خالهاي بالا دست بقيه اس !

باز هم بايد بشينم و بازي بقيه رو نگاه كنم كه چي بازي مي كنن و هيچ كاري هم از دستم برنياد .

اما ايندفعه يه تفاوت داره با بقيه بازي ها؛ ايندفعه دست يارم رو اشتباه خوندم  يا شايد ...

آخه يارم داره براي رقيب بازي مي كنه !  شايد هم اشتباه مي كنم     نمي دونم       نمي دونم

خال سرمون هم كه يه تك دل بود ، از سر سادگي رو كرديم ؛ آخه فكر مي كردم تك دلم يه دست بيشتر نمي تونه بگيره !

ولي آخرش هم همين شدها !

وقتي با يارت هماهنگ نباشي و دستش رو درست نخوني ....

آره !بايد يه چيزايي داشته باشي تا بتوني دست بگيري ، با اين 2 و 3 ها كه نمي شه دست گرفت !

ولي دلم از يه چيز ديگه مي سوزه . اينكه اين دفعه تو بُر خوردن نبود كه اين 2 و 3 ها دست ما افتاد . اين دفعه خودم بودم كه تو اين 4-5 سال باعث شدم كه فقط همين 2و 3 ها ئستم بيافته و خالهاي بالا دست بقيه .

با توجيح يا بدون توجيح .

اون موقع هايي كه ما با روياهامون داشتيم زندگي مي كرديم خيلي ها توي واقعيت داشتن...

خسته شدم از بس فقط بازي كردن بقيه رو نگاه كردم . پس كي نوبت بازي به ما هم ميرسه ؟

چقدر سرم شلوغ می شود از امشب .

چقدر موضوع دارم برای فکر کردن که می آمد و می رفت ولی مجالی به آنها نمی دادم برای ماندن .حداقل براب این مدت کوتاه امتحانها

چقدر سخت بود .

چقدر سخت می شود.

چقدر نوشتم و ثبت موقت کردم تا کسی نخواند! 

اینها همه چیزهای باقیمانده من بودند ! که البته نشد همه اش را برایت بگویم !

فکر نمی کنم تو می فهمیدی اما من دوست داشتم تا آخرش را برایت بخوانم

وان را به دوحرف مختصر خواهم کرد

با عشق تو در خاک نهان خواهم شد

با مهر تو سر زخاک بر خواهم کرد

                                                    ابو سعید ابوالخیر

پس چرا دوباره داشتم ...؟

آره ما آدمها خیلی فراموشکاریم و خیلی کوتاه فکر می کنیم و وقتی به یه چیزی فکر می کنیم نه به آینده اش و نه به گذشتش کاری داریم !

فقط فکر حالیم که چی جوری ...

فراموشکار فراموشکار فراموشکار  

جناب ققنوس سوخته جنابعالی به عنوان هزارمین بازدید کننده از این وبلاگ برنده یک بلیط رفت و برگشت به دانشکده فیزیک به همراه یک عدد خودکار بیک شدید.  

حرف ها دارم اما ... بزنم يا نزنم ؟

با توام ، با تو ! خدا را! بزنم يا نزنم ؟

همه حرف دلم با تو همين است كه ((دوست ...))

چه كنم ؟ حرف دلم را بزنم يا نزنم ؟

عهد كردم دگر از قول و غزل دم نزنم

زير قول دلم آيا بزنم يا نزنم ؟

گفته بودم كه به دريا نزنم دل اما

كو دلي تا كه به دريا بزنم يا نزنم ؟

ازازل تا به ابد پرسش آدم اين است :

دست بر ميوه حوا بزنم يا نزنم ؟

به گناهي كه تماشاي گل روي تو بود

خار در چشم تمنا بزنم يا نزنم؟

دست ر دست همه عمر در اين ترديدم :

بزنم يا نزنم ؟ ها ؟ بزنم يا نزنم ؟

شايد ساعت شادي نيز روزي فرا رسد كه هر كس بگويد : فرزانه ي ميران فرياد مي زند; دوستان ، دوستاني وجود ندارد ! من ، ديوانه زنده ! فرياد مي كنم دشمنان ، دشمناني وجود ندارند .

                                                                                                         نیچه

چه درد خنده اي دارد اين داستان كه همواره كفر است كه در جامه ي زيباي ايمان تقيه مي كند و در او ايمان است كه نقاب كفر بر چهره بايد زند و عشق است كه در سيماي كينه پنهان است و آشنايي است كه خود را در قفاي بيگانگي پوشيده مي دارد.

                                                     گفتگوهای تنهایی 

                                                               دکتر علی شریعتی

وز جام وي ايم مست ، او داند و ما

گر زاهد و عابديم و گر فاسق و رند

هستیم چنان كه هست  ، او داند و ما

                                                                          ابن یمین

نه اونا صاف می شن نه من گرد می چینمشون !!

ديشب حوالي ساعت 11 شب در حمله اي همه جانبه توسط عده اي از دوستان به سمت مغز من – نفهميدم كه چي شد ولي – تصميمات ذيل اتخاذ گرديد:

1-     در مورد يكي از هزاران صحبت گرديد و فقط هم بحث گرديد !

2-     سر كار خانم شيدا تاكيد زيادي بر انتخاب داشته و تئوري هاي بسيار پيچيده اي در اين زمينه ارائه نمودند كه رساندن آنها به عمل ، مستلزم صرف انرژي در حد انرژي آزاد شده توسط يك بمب هيدروژني 15 مگا تني مي باشد .

3-     جناب عماد هم بحث هاي مختلف روانشناسي ارائه نمودند كه خوب محترم ، اما اين نتيجه گيري نهايي اش را دقيقا نفهميدم كه از كجا ي بحث در آمد كه : مقرر شد امروز من دوباره كركره ها را بالاكشيده و دوباره وارد فضاي مجازي شوم .

4-     طي اين جلسه جلال الدين متبختر به اتفاق آرا به عنوان عامل استكبار جهاني و دست هاي پشت پرده در تهاجم فرهنگي شناخته گرديد و مقرر شد جناب عليرضا من بعد ترجمه پست هاي گهر بار ايشان را جهت استفاده عموم در وبلاگ خود قرار دهند .

5-     جناب عليرضا خان يك عدد مسكن به نام افسانه هاي امروزي به اين جانب مرحمت فرمودند تا هر 8 ساعت يكي استفاده نمايم .

6-     مقرر گرديد جناب عليرضا با توجه به تجربيات گرانبها و تاييد و شهادت شاهدان!! در اجراي بند 2 اين صورتجلسه مارا شدیدا ياري نمايند .

7-     اين را خودم مقرر نمودم كه : هر ماه يك بار كركره ها را پايين بكشيم تا دوستان سري به ما بزنند !

8-     خلاصه نتيجه نهايي اين شد كه درست است كه ما دقيقا نفهميديم كه براي چي بايد بنويسيم ولي خوب با توجه به بحث های ارائه شده وهمچنین الطاف دوستان در کامنت ها یشان و همچنین یاد آوری کتیبه وبلاگ توسط خانم حجاریان مبنی بر اینکه :((گفتن حداقل از نگفتن بهتره اگر چه هیچ فایده ای هم نداره!))

فعلا بايد بنويسيم تا بعدا بفهميم .

پي نوشت : خوب شد جلسه توي پارك جلوي خانه مان و در حضور بچه محل هايمان بود وگر نه بعيد نبود كه در صورت به نتيجه رسيدن از راههاي منطقي از راههاي غير منطقي نيز استفاده شود .

پی نوشت ۲ :ولی جناب دیوونه خداییش هر چی دیشب فکر کردم نسخه بهتر از این پیدا نکردم.

                  به قول یاسی خانم به امید خدایی که در این نزدیکی است .

ولی مثل اینکه وضع از این چیزها خیلی خرابتره

پس تعطیل شد.

كاش مي شد هر چيز كاملي را به اين شكل دونيم كرد كاش هر كسي مي توتنست از اين قالب تنگ و يهودهاش بيرون بيايد .وقتي كامل بودم ، همه چيز برايم طبيعي ، درهم و برهم و احمقانه بود ، مثل هوا ،گمان مي كردم همه چيز را ميبينم › ولي جز پوسته سطحي آن ، چيزي را نمي ديدم .اگر روزي نيمي از خودت شدي كه اميدوارم اينطور بشود ، چون بچه هستي ، چيزهاي را خواهي ديد كه فراتر از هوشمندي مغزهاي كامل است . تو نيمي از خودت و دنيا را از دست خواهي داد ، ولي نيمه ديگرت هزاران بار ژرف نگرترو ارزشمند تر خواهد شد . توهم آرزو خواهي كرد كه همه چيز مثل خودت دونيم و لت و پار باشد ، چون زيبايي ، خرد وعدالت فقط در چيزي وجود دارد كه قطعه قطعه شده است .

برگرفته از ويكنت دونيم شده  اثر ايتالو كالوينو

نمي توانستم . شايد به خاطر خودم بود كه نمي توانستم .

با اين همه مشكلاتي كه براي خودم ساخته ام اين يكي را نمي توتنستم تحمل كنم !

شايد هم به خاطر خودم بود كه هر بار مي رفتم وقتي وضعيت ميلاد را مي ديدم و آقا مسعود و حاج خانم رو،احساس مي كردم دردهاي من چه قدر پست و حقيرند .

وقتي حاج خانم رو مي ديدم كه با وجود اينكه همه چيز رو ميدونه هر دفعه با قدرت تر از دفعات قبل بر خورد مي كند و به ميلاد اميد مي ده

وقتي صبر و تحمل آقا مسعود رو مي ديدم

وقتي ميلاد رو مي ديدم كه بعد از هر سه ساعت كه تاثير مرفينش تموم مي شد براي يه ربع از جاش بلند مي شد و سعي مي كرد كه تو همون يه ربع حال همه اونايي كه اومده بودن رو بپرسه و سعي مي كرد بگه كه حالش خوبه و نسبت به قبل بهتر شده

از خودم بدم مي اوم

احساس مي كردم معني درد رو نفهميدم

احساس مي كردم ....

و حالا

توي اين پنجشنبه ميلاد ديگه پيش ما نيست

اما يادش هميشه هميشه با ماست

شايد الان ديگه نيست اما با بودنش به من وشايد خيلي از بچه هاي ديگه خيلي چيزها رو ياد داد

خيلي چيزهايي رو كه هيچ جاي ديگه نمي شه ياد گرفت

اميدوارم منو ببخشه ولي آخه اون بار آخري كه رفتم و مهشيد كوچولو خواهرش هم اومده بود يه لحظه به همچين روزهايي فكر كردم و ديگه نتونستم ....